MVV ’27 – HPSV VR1 (Uitslag: 0-0)

Met 0-0 beginnen en eindigen en klaar verslag. Dat doen we natuurlijk niet, want jullie inzet en strijdlust na 1,5 dag rust en dan tegen het fysiek harde maar hele sportieve HPSV zou dan jullie te kort doen.

Vooraf strijdplan besproken en al weten we dat avondwedstrijden niet echt ons ding zijn, gingen we toch geconcentreerd naar het veld. Wederom 4 wissels en niet wetende dat we weer eindigden met -1.

Direct geprobeerd om hun onder druk te zetten en met hun fysieke, luidruchtige spel is het elke keer zoeken. We kregen mooie kansen alleen het was allemaal net niet en het voelde als heel paniekerig langs de kant. Het leek wel of de paniek Piet zijn stempel had gedrukt. Hoge ballen kwamen niet aan tegen hun stevige verdediging die alles wegkopte. Het moest laag alleen dat lukte net niet. Een boeiend schouwspel met toeschouwers langs de lijn die toch de kou hadden getrotseerd, dank daarvoor. We eindigen na 3 schoten op de goal met 0-0 in de rust.

Geprobeerd jullie te overtuigen van de komende winst, maar achteraf dacht ik dat een nul nulletje ook wel lekker zou zijn. Een tegengoal zat echter meer in de lucht als voor ons een goal in de 2^e helft, want wat zijn ze steeds dichtbij gekomen. Wat waren hun corners gevaarlijk en wat bleven jullie gaan. Met de geblesseerden die we al hadden werd het helemaal spannend. Stiekum wat extra minuten gepakt, sorry en zelfs weer 1-tje die zei, ik ga nog effe, moet toch morgen pijn lijden met verstaandskies trekken. Ook de 2^e helft 3 kansjes met heel veel tegenkansjes waarbij we door het oog van de naald kropen. We waren dus soort van blij toen de uitstekende scheids die het meidenvoetbal echt goed aanvoelt affloot en zeker na de laatste minuut toen een corner van HPSV bijna de 3 punten voor hen opleverde.

Ronaldientje fijne verjaardag en we horen wel waar we moeten wezen.

Moraal van deze wedstrijd: De eerste echte tegenstander laat zien waar we echt staan.

Meiden neem je rust, tot donderdag.

Josephine.